ब्युरो रिपोर्ट ,काठमाडौं, चैत १४

नेपालको आधुनिक राजनीतिक इतिहासमा कुनै पनि सरकारको सबैभन्दा नाटकीय सुरुवातको रूपमा, प्रधानमन्त्री बालेन्द्र शाहको नवगठित सरकारले सपथ लिएको केही घण्टाभित्रै पूर्वप्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओली र पूर्वगृहमन्त्री रमेश लेखकलाई पक्राउ गर्ने आदेश दियो — गत वर्षको घातक जेन-Z विद्रोहको अनुसन्धान गर्न गठित एक विवादास्पद आयोगको सिफारिसमा आधारित भई पुलिसले शनिबार बिहान भक्तपुरको गुन्डुस्थित निवासबाट पूर्वप्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीलाई पक्राउ गर्यो। पूर्वगृहमन्त्री रमेश लेखकलाई त झनै अगाडि, बिहान करिब ५ बजे, भक्तपुरको सूर्यबिनायकस्थित निवासबाटै नियन्त्रणमा लिइयो। यो कदम गृह मन्त्रालयले दायर गरेको औपचारिक उजुरीपछि भएको हो, जसले अनुसन्धान शुरु गर्यो र गिरफ्तारी वारेन्ट जारी गर्यो। पुलिस अधिकारीहरूले भने यो कारबाही पूर्व विशेष अदालतका न्यायाधीश गौरीबहादुर कार्कीको नेतृत्वमा गठित आयोगका सिफारिसहरू कार्यान्वयन गर्नको लागि गरिएको हो ।

सरकारले भदौ २१ मा राज्यको दमनको अनुसन्धानका लागि कार्की आयोग गठन गर्यो। अनुसन्धानका क्रममा आयोगले सरकारी अधिकारी र प्रत्यक्षदर्शी सहित १५० भन्दा बढी व्यक्तिका बयान लियो।आयोगको ९०७ पृष्ठीय प्रतिवेदनमा उल्लेख भए अनुसार ओली, लेखक र तत्कालीन प्रहरी महानिरीक्षक चन्द्र कुँवर खापुङले सुरक्षाकर्मीहरूको बलप्रयोग रोक्न कुनै प्रयास नगरेकाले राष्ट्रिय दण्ड संहिताको लापरवाही र असावधानी सम्बन्धी प्रावधानअन्तर्गत उनीहरू जिम्मेवार ठहरिन्छन्।  चार घण्टाभन्दा बढी समय गोली चल्दा पनि गोलीबारी रोक्ने कुनै प्रयास भएन  भन्दै आयोगले राष्ट्रिय दण्ड संहिताको दफा १८१ र १८२ अन्तर्गत अनुसन्धान गर्न सिफारिस गर्यो । यी दफाअन्तर्गतका अपराधमा तीन देखि दश वर्षसम्म कैद र जरिवानाको सजाय व्यवस्था गरीएको छ ।

भदौ ९ को अराजकता र आयोगको मौनता: एकपक्षीय न्यायको प्रश्न

सेना प्रमुखले आयोगलाई दिएको बयानमा उनले आन्दोलनको उत्कर्षमा ओलीसामु दुई विकल्प राखेका थिए — राजीनामासहितको राजनीतिक समाधान वा संवैधानिक रूपमा सेना परिचालन । सेप्टेम्बर ७ को केन्द्रीय सुरक्षा समितिको बैठकमा गुप्तचर निकायहरूले सम्भावित उग्र हिंसाबारे चेतावनी दिएका थिए, तर सेप्टेम्बर ९ सम्म राष्ट्रिय सुरक्षा परिषद्को औपचारिक बैठक बसेन।आयोगको प्रतिवेदनप्रति एउटा गम्भीर आलोचना उठेको छ — यसले सेप्टेम्बर ८ को राज्य दमनलाई केन्द्रमा राख्दै सेप्टेम्बर ९ मा भएको व्यापक हिंसा, अराजकता र त्यसबाट भएका मृत्युहरूलाई उल्लेखनीय रूपमा नजरअन्दाज गरेको छ। सेप्टेम्बर ९ मा देशभरि राजनीतिज्ञहरूका घरमा आगजनी भयो। पूर्वप्रधानमन्त्री शेरबहादुर देउवा र उनकी पत्नी विदेशमन्त्री आरजु राणा देउवा उनीहरूको घरमा आगो लगाइँदा, कुटपिटबाट गम्भीर घाइते भए। प्रकाशमान सिंहको घर र सवारी साधनमा आगो लगाइयो। पूर्वराष्ट्रपति विद्यादेवी भण्डारीको निवास जलाइयो। पूर्वप्रधानमन्त्री झलनाथ खनालको निवास जलाइँदा उनकी पत्नी रवि लक्ष्मी चित्रकार गम्भीर घाइते भइन्। पूर्वप्रधानमन्त्री प्रचण्डको चितवनस्थित निवास र उनकी छोरी गंगा दाहालको ललितपुरस्थित घर पनि जलाइयो, जहाँ भोलिपल्ट एक जनाको शव फेला पर्यो।

संसद, राष्ट्रपति भवन, सर्वोच्च अदालत, संघीय कार्यालयहरू, विद्यालय, होटल र निजी सम्पत्तिहरू जलाइए। देशभरका जेलहरूमा आक्रमण गरी हजारौं कैदीहरू मुक्त गराइए। आयोगको प्रतिवेदनअनुसार कुल सम्पत्ति क्षति करिब ८५ अर्ब रुपैयाँ बराबर पुगेको छ। यो सबैभन्दा गम्भीर र विवादास्पद पक्ष के हो भने — सेप्टेम्बर ९ मा प्रहरी चौकीहरूमा आक्रमण भयो, हतियार लुटिए र प्रहरीहरू भाग्न बाध्य भए। भिडद्वारा गरिएको आक्रमणमा तीन जना प्रहरीकर्मीको मृत्यु भयो, जुन कुरा प्रहरी अधिकारीहरू र शव परीक्षण गर्ने चिकित्सकहरूले पुष्टि गरेका छन्। यसका अतिरिक्त, आयोगको आफ्नै प्रतिवेदनले स्वीकार गरेको छ कि ७६ मृत्युमध्ये ३ प्रहरीकर्मी भिडको आक्रमणमा मारिएका हुन्, र बाँकी लुटपाटका क्रममा मारिएका हुन्।

तर यति भयाबह घटनाहरू हुँदा पनि, कार्की आयोगले सेप्टेम्बर ९ का यी हत्या, प्रहरीमाथिको मब लिन्चिङ, अनि आगजनी र लुटपाटका दोषीहरूको पहिचान र अभियोजनबारे कुनै ठोस सिफारिस गरेन। आयोगले लगभग सम्पूर्ण ध्यान सेप्टेम्बर ८ को राज्य दमनमा केन्द्रित गर्यो।यो मौनता झनै विचित्र देखिन्छ जब हामी आयोगको संरचना हेर्छौं। कार्की आयोगमा पूर्व विशेष अदालतका न्यायाधीश गौरीबहादुर कार्की अध्यक्ष थिए भने पूर्व अतिरिक्त महानिरीक्षक (एआईजी) विज्ञानराज शर्मा सदस्य थिए। अर्थात् आयोगको एक सदस्य स्वयं पूर्व वरिष्ठ प्रहरी अधिकारी थिए — तर प्रहरीकर्मीको हत्यामा संलग्न भिडको जवाफदेहिताबारे आयोगले ओठ सिलाए। आलोचकहरूका अनुसार यो एक गहिरो विडम्बना हो जुन व्यक्ति प्रहरी संस्थाको आन्तरिक कार्यसंस्कृति राम्रोसँग बुझ्थे, उनकै सहभागितामा बनेको आयोगले प्रहरीकर्मीको ज्यान लिने भिडको बारेमा मुख खोलेन।

एम्नेस्टी इन्टरनेसनलले पनि यो विषयमा ध्यानाकर्षण गराउँदै भनेको छ कि यद्यपि यसको ब्रिफिङ सेप्टेम्बर ८ मा केन्द्रित छ, तर यो संस्थाले सेप्टेम्बर ९ र त्यसपछिका दिनहरूमा भिडद्वारा मानिस र सम्पत्तिमाथि गरिएको हिंसा, ज्यान जाने घटनाहरू र गम्भीर क्षतिको कडा भर्त्सना गर्छ। अधिकारीहरूले यस्ता हिंसाका सम्भावित दोषीहरूको पहिचान गरी उचित कानुनी कारबाही अगाडि बढाउनुपर्छ।ह्युमन राइट्स वाचले पनि भनेको छ कि अनुसन्धान आयोगले सुरक्षाकर्मीहरूको भूमिका, घुसपैठका विश्वसनीय आरोपहरू, र हिंसामा योगदान पुर्याएका आपराधिक कृत्यहरू सबैलाई समेटेर सेप्टेम्बर ८ र ९ दुवैका घटनाहरूको परीक्षण गर्नुपर्छ  ।

यी पक्राउ कदमहरू भने महत्त्वपूर्ण कानुनी विवादबाट मुक्त छैनन्। कार्की आयोगको वैधानिकता शुरुदेखि नै चुनौतीमा परेको छ। अध्यक्ष नियुक्त हुनुभन्दा अगाडि नै, कार्कीले सामाजिक सञ्जालमा सेप्टेम्बर ८–९ का घटनाबारे लेख्दै केपी ओली, शेरबहादुर देउवा, पुष्पकमल दाहाल र अन्य पूर्वमन्त्रीहरूलाई देश छाड्न दिनु हुँदैन भनेका थिए, र विशेष नेताहरूलाई थुनछेक गरी अनुसन्धान गर्नुपर्ने आफ्नो धारणा सार्वजनिक रूपमा व्यक्त गरेका थिए।  उनको नियुक्तीलाई लिएर सर्वोच्च अदालतमा कानुनी चुनौती दायर भयो। न्यायाधीशहरू मनोज कुमार शर्मा, नहकुल सुवेदी र श्रीकान्त पौडेलको पूर्ण इजलासले दिएको फैसलामा गम्भीर चिन्ता व्यक्त गरियो। अदालतले भन्यो कि कार्कीले आयोग गठन हुनुभन्दा अगाडि नै — तत्कालीन प्रधानमन्त्री, उपप्रधानमन्त्री र सुरक्षा निकायका प्रमुखहरूलाई अभियोजन गर्नुपर्छ भन्ने — सार्वजनिक धारणा व्यक्त गरिसकेका थिए।अदालतले भन्यो कि कार्कीका सार्वजनिक अभिव्यक्तिले निष्पक्षताबारे प्रश्न उठाउँछन् भने पनि उनीसँग कानुनी योग्यताको अभाव छ भन्ने कुनै संकेत छैन। फैसलामा उल्लेख छ कि जुन विषयमा आफ्नो धारणा पहिलेदेखि व्यक्त भइसकेको छ, त्यसैको अनुसन्धानको जिम्मेवारी स्वीकार गर्नु व्यक्तिगत नैतिकता र आचरणको विषय हो। महत्त्वपूर्ण रूपमा, अदालतले सरकारलाई भविष्यमा सार्वजनिक महत्त्वका विषयमा गठित जाँच आयोगमा निष्पक्षतामाथि प्रश्न उठाउने तरिकाले नियुक्ति नगर्न निर्देशनात्मक आदेश पनि दिएको छ।सर्वोच्च अदालतले कार्कीको योग्यतामाथि प्रश्न उठाएन, तर उनको निष्पक्षता र तटस्थतामाथि गम्भीर प्रश्न उठाएको छ, र नैतिक आधारमा कार्कीले राजीनामा गर्नुपर्थ्यो तर गरेनन्। नेपाल बार एसोसिएसनले पनि आयोगको प्रतिवेदनप्रति ध्यानाकर्षण गराउँदै भनेको छ कि यो प्रतिवेदन प्रथमदृष्ट्या आयोगको कार्यक्षेत्र नाघेको छ र शक्ति पृथकीकरणको सिद्धान्तलाई बेवास्ता गरेको छ।

यी पक्राउले नेपालको राजनीतिक इतिहासमा एक अभूतपूर्व क्षण चिन्हित गरेको छ, जहाँ एक पूर्वप्रधानमन्त्री आफ्नो कार्यकालमा प्रदर्शनकारीहरूको मृत्युमा आपराधिक हिरासतको सामना गर्दैछन्। तर जब आयोगले सेप्टेम्बर ९ को हिंसाका पीडितहरू — प्रहरीकर्मी र सर्वसाधारण नागरिक — प्रतिको न्यायलाई उपेक्षा गर्दछ, र जब आयोगको निष्पक्षतामाथि स्वयं सर्वोच्च अदालतले प्रश्न उठाएको छ, तब यो कारबाही पूर्ण र निष्पक्ष न्यायको रूपमा स्वीकार हुन कठिन हुनेछ। वरिष्ठ अधिवक्ता विपिन अधिकारीले उल्लेख गरेका छन् कि जो कोहीलाई पनि फौजदारी अपराधमा अनुसन्धान गर्न सकिन्छ, तर अनुसन्धानले आरोप पुष्टि गरेपछि मात्र व्यक्ति दोषी ठहरिन्छ, र राजनीतिक तथा नैतिक जिम्मेवारी र फौजदारी दायित्वमा फरक छ।

नेपालको जेन-Z पुस्ताका लागि , जसले भारी मूल्य चुकाएर ओलीको सरकार ढालेको थियो — यो पक्राउ दीर्घकालदेखि माग गरिएको न्यायको प्रतीक हो। तर सम्पूर्ण सत्यको खोजी गर्ने कुनै पनि आयोगले सेप्टेम्बर ९ को निर्दोष पीडितहरूलाई पनि बिर्सनु हुँदैन — चाहे उनीहरू प्रहरीको गोलीले मारिएका युवा होऊन् वा भिडको लिन्चिङमा ज्यान गुमाएका प्रहरीकर्मी। अदालतहरू अन्ततः सहमत हुन्छन् कि हुँदैनन् — त्यो अध्याय अझै लेखिन बाँकी छ।

(यो लेख २०८२ चैत १४ सम्मको प्रमाणित समाचार प्रतिवेदनमा आधारित छ। कानुनी कार्यवाही जारी छ र कुनै फैसला भइसकेको छैन।)